Yıllardır bakıp durduğum bu çılgın insan topluluğunun,aslında hiç de özgür olmadığını,herkesin bir takım kalıp ve sınırlar içerisinde yaşamına devam ettiğini düşünüyorum.Bu düşünceye öylesine çok bağlandım ki,sokaklarda bebek arabalarında,ana kucağında gördüğüm bebeklerin birer “yedek parça” olduğu fikrinden kendimi alamıyorum.Hepsi gün gelince kendilerinden öncekilerden boşalan makamlara yerleşecekler,ve onların da vakti tamam olduğunda terkedecekler: Tıpkı geldikleri gibi…

 Sistem çok basit bir şekilde işliyor: Çalış,Harca ve Öl!